vermoeide held

de man is het oude lichaam ontgleden
in een spelonk van tegenlicht
bewaart de dood zijn verleden

eens in hoogmoed verzonken
werd vloed eb
plooide zijn huid, het libido slonk en

willoze armen van ooit een held
zeggen nu: ‘we zijn klaar,
de tijd heeft ons gerustgesteld'

zodat zijn knokige handen vermoeid omvouwen
dat wat in zijn wil besloten lag
zijn hart was de geliefden trouw en

nu de marmeren huid van meneer
weerspannig spant
wil en kan hij echt niet meer